25/9/09

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ



η γιορτη κραταει 40 μερες, λενε. ειμαι ικανη να γιορταζω 87 μερες. ασε που καθε τρεις και λιγο γιορταζω. αλλα ετσι οπως το παω θα ερθουν και τα επομενα γενεθλια κι εγω ακομα θα γιορταζω τα προηγουμενα.

ειναι ενα θεμα αυτο: το πριν, το τωρα και το μετα.

στην ουσια υπαρχει μονο το τωρα.το πριν και το μετα "υφιστανται" μονο σε συναρτηση με το τωρα. μονο στο μυαλο μας ειναι ζωντανα, κι ειναι αυτα που μας βασανιζουν συνηθως, το παρελθον και το μελλον.
ψευδαισθητικα υπαρχουν, οχι ομως και στην πραγματικοτητα.

υποτιθεται οτι το παρελθον μάς εχει καθορισει κι εχουμε φτασει ως εδω που ειμαστε τωρα, τη συγκεκριμενη χρονικη στιγμη. (το οτι ο χρονος ειναι μια κατασκευη και οτι δεν υπαρχει στην πραγματικοτητα, ας μην το εξετασουμε τη δεδομενη ιστορικη στιγμη διοτι ο Θορυβωδης Ανεμος θα ερθει αγριεμενος και ποιος τον ακουει....).

ωραιααααααααα.

οι προηγουμενες σκεψεις και πραξεις μας, μάς οδηγησαν εδω και δημιουργησαν αυτο που τωρα ειμαστε.αν οι πραξεις και τα λογια μας ηταν θετικα,αισιοδοξα και βοηθουσαν τον κοσμο να γινει καλυτερος-κι εμας μαζι, χωρις να περιμενουμε ανταλλαγμα και ευσημα,τοτε ειμαστε μια χαρα- χωρις πολλες τρομαρες.

εαν οχι, αν ημασταν αρνητικοι, σκοτεινοι, και "ο σκοπος αγιαζε τα μεσα" για να πετυχουμε τις επιδιωξεις μας, τοτε το τωρα μας δεν πρεπει να ειναι και πολυ σοι.

αναλογως λοιπον με το πριν μας, εχει διαμορφωθει το τωρα μας.και εξαρταται απο τις πραξεις και σκεψεις του παροντος το πώς -περιπου- θα διαμορφωθει το μετα μας,το μελλον του καθενος δηλαδη.

αυτος ειναι ο περιφημος νομος αιτιας-αποτελεσματος, το γνωστοτερο ως karma.( μα δεν ηχει πολυ ωραια στα αυτια αυτος ο συνδιασμος κ, ρ και μ?).

η διαφορα του νομου αυτου απο το χριστιανικο "ο,τι εσπειρες,θα θερισεις" ειναι οτι θεωρειται συμπαντικος φυσικος νομος. δεν υπαρχει κανεις να σε συγχωρησει αν ζητησεις συγχωρεση. μονο οι ιδιες οι πραξεις σου μπορουν να δειξουν μεταμελεια και μεταστροφη θεασης, ας πουμε.

εισαι υπευθυνος εσυ. αν θες το αλλαζεις το καρμα σου ( βεβαια εκει μπλεκουμε λιγο διοτι εχουν και τις μετενσαρκωσεις και τα καρματα των προηγουμενων ζωών αλλα μεχρι οπου μπορουμε -και μας αρεσει, το παμε). αυτα σε γενικες γραμμες περι του πριν διοτι για περισσοτερες λεπτομερειες θα επρεπε να ειμεθα βουδιστες μοναχοι ζεν και κατι τετοιο δεν ειμεθα, ακομα.

λεω λοιπον κι εγω τωρα, διοτι να μη μιλησω? α οχι. α οχι.

ασχετως πως ημαστε πριν, αν φτασουμε και καταφερουμε καποια στιγμη να συνειδητοποιησουμε τι καναμε, πώς ζουσαμε, ποια λαθη, ποση κακια, ποσο "κλεφτες" κι αρνητικοι ημασταν, ψευτες και ο,τι αλλο περεμφερες, η πρωτη αντιδραση θα ειναι να βαλουμε τα κλαματα. για γοερο κλαμα μιλαμε.............αν η συνειδητοποιηση ειναι βαθια και ειλικρινης.

η δευτερη αντιδραση θα ειναι η αρνηση αυτων που μολις συνειδητοποιηθηκαν:

ΕΓΩ?

ΕΓΩ?

ποτέ!

αποκλειεται!

τι λες τωρα! -στον εαυτο μας παντα απευθυνομενοι διοτι στην αρχη σιγα μην τα παραδεχτουμε και μπροστα σε αλλους!!!!

τη στιγμη της πρωτης πρωτης συνειδητοποιησης της "αναξιοτητας" του εαυτου εχουμε κανει και το σημαντικοτερο που μπορουσαμε για να τον οδηγησουμε στην αξιοσυνη και γιατι οχι και στο θριαμβο. θριαμβο με την εννοια της πληρους συνειδητοτητας και αυτοολοκληρωσης.

αν λοιπον θελησουμε και αλλαξουμε αργα αργα αλλα σταθερα την οπτικη, τη θεαση, τη σκεψη και τις πραξεις μας τοτε εχουμε κανει ενα τεραστιο και αποφασιστικης σημασιας βημα για να αλλαξουμε τον εαυτο πρωτα και το -αβεβαιο- μελλον μας υστερα. υπερβαση θα ελεγα.

δεν γινεται αμεσως.

θελει χρονο.

κι εχουμε πολυ χρονο στη διαθεση μας για να παμε εκει που θελουμε να παμε.


στο απειρο

κι ας μην υπαρχει ο χρονος ως διασταση.....

μη συνεχισω περι διαστασης χρονου κλπ τωρα γιατι το' χασα το θεμα μου μετα.............................













I see you've found my underground
So help yourself to guns and ammo
Nothing here has ever seen the light of day
I leave it in my head

It's the first day of the rest of your life

You'll remember me, for the rest of your life
You'll remember me, for the rest of your life

It's the first day of the rest of your life
It's the first day of the rest of your life

Don't fuck it up
Don't fuck it up





You'll remember me, for the rest of your life
You'll remember me, for the rest of your life

It's the first day of the rest of your life
It's the first day of the rest of your life

It's the first day of the rest of your life
It's the first day of the rest of your life


It's the first day of the rest of your life
It's the first day of the rest of your life




θα ελεγε καποιος οτι ειναι ενα τραγουδι απλοικο, με ελαχιστους στιχους.και ειναι βεβαια.ομως αν ηταν mantras δεν θα πειραζε αν το επαναλαμβαναμε μεσα μας 7.500 φορες την ημερα........




εμενα παντως σοφο μου φαινεται:




it's the first day of the rest of my life,




i'll try not to fuck it up.








18/9/09

44 αιωνες εδω............................




44 αιωνες εδω πανω........





δεν βρηκα τραγουδι με το 44,
αλλα το route 66 it's good enough..






                    αυτος ο αστερισμος λεγεται masil 44.
τωρα γιατι αυτο εμενα δεν με παρηγορει καθοολου?
αμ τα 2 τεσσσαρια?




βεβαια το 44 εχει κι ενα καλο αν το δεις απο μιαν αλλη οπτικη γωνια.
εξηγω εμβριθως και αναλυτικως : 4+4 μας κανει 8.
τωρα το 8 το αγαπουσα ανεκαθεν πολυ.
ελεγα οτι ειναι ο αριθμος της επικοινωνιας.η οποια ειναι απειρη.-και δεν επιδεχομαι αμφισβητησεως περι αυτου...
σε παει και σε παει και σε παει...
και τον αλλον το ιδιο.κι αυτο ειναι το συγκλονιστικο.
ας προσπαθησω να περιγραψω τι εννοω.ξεκινας και επικοινωνεις.
οι λεξεις/μηνυματα/σημασιες "πηγαινουν"  ιπταμενες (ιπταμενες?
ιπταμενες?ε δε βρισκω τωρα αλλη λεξη.ιπτανται οι λεξεις!) στον αλλον, "μπαινουν" μεσα του,τις οικειοποιειται ή μη,γεννουν μια αντιδραση/απαντηση/ερεθισμα και στα  αντιγυριζει πισω.
εσυ σκεφτεσαι/αναμορφωνεις/αντιλεγεις και παλι το ιδιο εξακολουθει.
αεναως μπορει να συνεχιζεται αυτο.
και οχι μονο με το λογο.
και η ενεργεια του ενος με τον αλλον.(απεφυγα τεχνηεντως το ρημα εδω γιατι ακομα το "ιπταμενες λεξεις" δεν το εχω ξεπερασει....).
και το  8   αντεστραμμενο δεν μοιαζει και με το συμβολο του απειρου?
ε κι εγω ετσι ταχω συνδιασει μεσα στο πεταλουδισιο μεν αλλα ξερο κεφαλι μου.
μα 44?
αιωνες?
(παντως  λενε οτι δεν μου φαινεται.ολοι με κανουν νεοτερη κατα τουλαχιστον 10 αιωνες......)





ε και μια κι εχω τα γενεθλια μου θα γραψω κι εγω ολες τις λεξεις που μ' αρεσουν γιατι ετσι μου αρεσει.
ΧΑΟΣ....
ΛΟΓΟΣ...
παραξενος ελκυστης...
ΨΥΧΗ....
ΕΝΕΡΓΕΙΑ....
ΠΗΓΗ.....
ΑΙΩΝΙΟ.....
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ...
ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ.....
ΜΗ ΦΟΒΟΣ......
ΕΝΑ......
ΖΕΝ- ΞΕΖΕΝ....
ΖΕΝ- ΜΗ ΖΕΝ......
ΠΟΡΕΙΑ......
ΔΡΟΜΟΣ..........................................................................
ΑΡΜΟΝΙΑ.......................
ΔΡΑΣΗ...........
ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΑΣΗ...................
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ................
ΑΤΟΜΑ.....
ΧΙΟΥΜΟΡ.....
ΓΕΛΙΟ............
ΠΑΙΔΙ..............
ΕΡΩΤΑΣ..................
ΒΛΕΜΜΑ.........
ΦΙΛΟΙ...........
ΦΙΛΙΑ................(α εδω οπως το παρει ο καθεις....)
ΔΙΑΝΟΗΣΗ...
ΕΠΑΦΗ...........
ΧΑΔΙ..........
ΧΟΡΟΣ....
ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ..........
ΜΗΔΕΝ...
ΑΠΕΙΡΟ..
ΤΑΟ..
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ..

.......ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ.ΑΡΧΗ ΑΛΛΩΝ.......


"ο καθεις και το εργο του", ειπε ο ποιητης.





και μια κι εχουμε γιορτη  να σας πω ολους ποσο χαιρομαι που σας γνωριζω.ευχαριστω ολους σας. κι εναν εναν προσωπικα:

Ειρηνη με τα Φτερα της Ψυχης,
Επικουρε,
Αλητις,
Ελενα με τα Πολυχρωμα Ονειρα,
Αρειανε Πετσες,
Αστρο-Συμμοριτες,
Λευκιμμιωτη για τη Λευκιμη,
Chrisargiridis,
EΦΗ ΕΦΗ,
Θορυβωδης Ανεμος,
Αlterego,
Revolutioner,
ΙΑΝΙΣ,
ανεμος,
swat,
firestarter,
Evi,
stelios,
papalagi
και Σπυρος, Δημητρης Κ., little prince
(και ολοι ολοι ολοι σας.............)
   ευχαριστω για την παρεα σας εκ βαθους καρδιας..........


μα 44?
44?
ε λοιπον μαλιστα!!!!!
            44!!!!!!!!!!!!!




α αυριο ειναι.ακομα ειναι 1 αιωνα μικροτερη!!!!!!!


13/9/09

Ονόματα που δεν προφέρονται γρηγορα λησμονούνται?

Mνήμη είναι η ικανότητα του ανθρώπινου εγκεφάλου να αποθηκεύει γνώσεις και όταν χρειάζεται να τις ανακαλεί. Είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τη μάθηση και τη λήθη.
Οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι ξεχνούμε πράγματα που δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία για εμάς, που κρίνουμε ή αισθανόμαστε
ασήμαντα.
                                                                  
Εμείς βέβαια ψυχολόγοι δεν είμεθα αλλά προσπαθούμε κι εμείς με τον τρόπο μας να εξηγήσουμε το ανεξήγητο. ( αυτός ο πληθυντικός της μεγαλοπρεπείας δεν ξέρω...μήπως πρέπει να με ανησυχήσει λιγάκι?).
Το να ξεχάσουμε ή όχι, δύσκολα ή εύκολα ένα όνομα εξαρτάται απο τη σημαντικότητα του ονόματος αυτού για εμάς. 
Και προσπαθώντας να εισάγουμε το μαθηματικό λόγο στη ζωή μας θα το έθετα ως εξής: η ενθύμηση του ονόματος ειναι ευθέως ανάλογη της σημαντικότητας του ονόματος εντός μας.
Τώρα για να είμεθα και σίγουροι ότι καταλαβαινόμαστε "Το ευθέως ανάλογο" είναι κάτι που είναι στον αριθμητή. Όσο μεγαλώνει το ένα, μεγαλώνει και το άλλο. Δηλαδή οσο πιο σημαντικό είναι το όνομα (και το άτομο που φέρει αυτό το όνομα προφανώς) τόσο πιο πολύ εντυπώνεται στη μνήμη και δεν χάνεται στη λήθη του παρελθόντος. Το όνομα έτσι? διότι το άτομο μπορει να έχει φύγει για άλλη γη για άλλα μέρη ασχέτως της σημαντικότητάς του.....
Οι αναμνήσεις εξασθενούν και με το πέρασμα του χρόνου αρκετές από αυτές χάνονται. 
Η ικανότητά μας να ξεχνάμε ασήμαντες γνώσεις είναι το ίδιο σημαντική με την ικανότητα να θυμόμαστε σημαντικές πληροφορίες.Έτσι, υπάρχει ένα, ας πούμε ισοζύγιο στη λειτουργία της μνήμης.
Εξαρτάται λοιπόν από την αυτόματη εσωτερική  κατηγοριοποίηση και  κατάταξη του ονόματος  στις ευρείες εγκεφαλικές θεματικές ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ-ΑΣΗΜΑΝΤΟ, το αν θα ξεχάσουμε ή όχι το όνομα. Πάντως, τελικά ό,τι κι απο τα δυο αν συμβεί θα ειναι και το σωστό για εμάς. Αν το ξεχάσουμε τότε θα ήταν ασήμαντη πληροφορία, "άχρηστο" βάρος στον ήδη υπερφορτωμένο εγκέφαλό μας. Αν το θυμόμαστε άρα  είναι κάποιου ξεχωριστού ειδικού βάρους και διόλου δεν επιβάρυνε το μοναδικής περιπλοκότητας μυαλουδάκι μας.ουφ.
 Η γνωστή φράση " μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται" απασχολεί ήδη την γράφουσα, γνωστή ως Πεταλούδα, εδω και δεκαετίες. 
Απάντηση ακόμα δεν έχει βρει. επιστημονική και μη....





ΑΡΧΙΖΩ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ- ΞΥΛΙΝΑ ΣΠΑΘΙΑ


.....σ' αγαπω κι ας μην ξερω ουτε καν τ' ονομα σου.......
..εισαι το αλλο μισο της Σεληνης....
..να παψω να φοβαμαι..

7/9/09

Μουσικη, μεσα της Κυματα


δεν θα ξεχασω ποτε την πλακα που επαθα,παλια, σε μια συναυλια στο ΡΟΔΟΝ.

ημαστε μ΄εναν πολυαγαπημενο ξαδερφο, τον Σπυρο-χεβυμεταλας βεβαια αυτος, ολο κατι τυπους που ουρλιαζανε ακουγε,μπρρ παναγιτσα μου, ανησυχια σ΄επιανε-εγω κλασικη ροκου και γενικως.
καναμε κολλητη παρεα κι ολοι μας περναγανε ζευγαρι -δραμα, μετα καταλαβαμε  το λαθος, και καταλαβαν και οι αλλοι οτι δεν ημασταν αλλα ηταν αργααααααααααα- κι εχουμε τρελλαθει στο χορο.
ηταν απο αυτες τις συναυλιες που ειναι πολλα μικρα γκρουπ μαζι.

παντα ειχα κολλημα με τη μουσικη και το χορο.βεβαια η μουσικη για μενα δεν περιλαμβανει την τζαζ,ακομα δηλαδη και μαλλον δεν θα τη συμπεριλαβω αλλα ειμαι και αισιοδοξη.δε συγκρατουσα ποτε  ονοματα και ειδη μουσικης και διαφοροποιησεις σκηνων.αρκει να μου αρεσε ο ρυθμος κι  εμπαινα μεσα στη φαση.συντονιζομουνα με το ρυθμο κι ακουγα τα λογια.και τα αφηνα να με πανε και τα δυο μαζι.
κι εκει που χορευω λοιπον σ΄ενα περιεργο ψιλομπιτ καπως σκοτεινο κομματι, ηταν σκετη μουσικη νομιζα, αντιλαμβανομαι μια λεξη να ακουγεται αχνα μεσα απο τα βαθη της ερημου καπως : suicide, suicide,suicide...και τρελλαινομαι.
γυρω ολοι αλλοι ψιλοφτιαγμενοι αλλοι χοντροφτιαγμενοι, παντως ολοι σε μια κατασταση.και ξανατρελλαινομαι.
οι περισσοτεροι δεν αντιληφθηκαν τι ελεγε το κομματι.
εγω πραγματικα παρανοησα.και λεω: καλα ρε, βαζεις ενα ωραιο ρυθμο, χορευτικο,και τον συμπληρωνεις με μια λεξη κι αυτη ειναι αυτοκτονα ή αυτοκτονια? ρε τι αρρωστεια κουβαλας? κι εγω τι σου φταιω? μπορει να μην ειμαι καλα, μπορει να εχω πιει, μπορει απλα να ειμαι μελαγχολικη, μπορει το ενα μπορει το αλλο.....μου κατευθυνεις το μυαλο εν αγνοια μου?
απο τοτε αρχισα να ψαχνω πολυ το στιχο των τραγουδιων. κι αρχισα να κατανοω οτι οταν τραγουδας ειναι σα να προσευχεσαι δυνατα και με ρυθμο. ο,τι λες παει στον ουρανο, στο συμπαν, το οποιο ειναι απειρο -αν και τα τελευταια επιστημονικα δεδομενα σφόδρα το αμφισβητουν το απειρο αλλα θα δουμε κιολας,δεν ειναι εξακριβωμενο, ακομα, το ψαχνουν.... -στο απειρο Συμπαν πανε λοιπον τα τραγουδια σου κι ακουγεσαι μεχρι το "θλιμμενο παλσαρ" που λεει το τραγουδι. το οποιο επισης λεει οτι "τα τραγουδια παιρνουν κατι απο την ψυχη μας και τη μεταφερουν στο στερεωμα".
τωρα γιατι ολα αυτα?
γιατι απλα πιστευω πως μεσα απο τη μουσικη και το τραγουδι γινεται μια πολυ πιο βαθια  εσωτερικη διεργασια απο οτι νομιζουμε.


6/9/09

ΕΝΑ ΑΣΤΡΟ ΧΟΡΕΥΕΙ

"...πρέπει να 'χει κανείς το χάος μέσα του για να γεννήσει ένα άστρο που να χορεύει......"  
 Νίτσε


5/9/09

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ



Mια φορά κι έναν καιρό η κόρη ενός βασιλιά, η Ψυχή ήταν τόσο όμορφη, ώστε οι άνθρωποι άρχισαν να τη θαυμάζουν και να τη λατρεύουν, λησμονώντας ακόμη και την Αφροδίτη.

Η θεά ζήτησε από το γιο της, τον Έρωτα, να τιμωρήσει αυτήν τη θνητή, κάνοντάς την να ερωτευτεί τον πιο αποκρουστικό άντρα του κόσμου. Ο Έρωτας πήρε μαζί τα θανάσιμα βέλη του και δύο κεχριμπαρένια δοχεία – το ένα με το πικρό νερό της λύπης και το άλλο με το γλυκό νερό της χαράς. Η Ψυχή κοιμόταν κι εκείνος έσταξε στα χείλη της μερικές σταγόνες πικρό νερό – όμως, η ομορφιά της άρχισε να τον αιχμαλωτίζει. Ίσα που την άγγιξε με το βέλος του κι εκείνη ξύπνησε• δεν μπορούσε να τον δει, όμως εκείνος είδε τα μάτια της και μαγεμένος από εκείνο το βλέμμα έστρεψε κατά λάθος το ίδιο του το βέλος στον εαυτό του. Πέφτοντας θύμα της δύναμής του, ο Έρωτας ράντισε με το γλυκό νερό τα μαλλιά της Ψυχής, θέλοντας να επανορθώσει το κακό που της είχε κάνει.
Περνούσε ο καιρός, και η Ψυχή εξακολουθούσε να προκαλεί θαυμασμό και λατρεία. Όμως, κανείς δεν την ερωτεύτηκε, κανείς δεν ζήτησε να την παντρευτεί. Απελπισμένοι οι γονείς της πήγανε στο Μαντείο των Δελφών• και ο Απόλλωνας, βαλτός από τον Έρωτα, έδωσε τον τρομερό χρησμό του: «η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού• ο άντρας της ζει σ’ ένα ψηλό βουνό. Είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί».
Ποιος θα μπορούσε να αγνοήσει τα λόγια του θεού; Μέσα σε ατμόσφαιρα πένθιμη, ο λαός συνόδεψε με θρήνους τη νύφη στην κορυφή του βουνού και την άφησε εκεί μόνη της. Ενώ εκείνη περίμενε κλαίγοντας , ο Ζέφυρος τη σήκωσε απαλά από τη γη και την πήγε σε μια ανθισμένη κοιλάδα. Η κόρη είδε μπροστά της ένα λαμπρό παλάτι. Γοητευμένη, ακούει μια φωνή να της λέει πως αυτό θα ήταν το σπίτι της από δω και πέρα.
Αργά τη νύχτα, έφτασε και ο κύριος του παλατιού• η Ψυχή δεν μπορούσε να τον δει. Έγειρε δίπλα της κι άρχισε να της μιλάει τρυφερά κι εκείνη δεν φοβόταν πια. Ήξερε πως ο άντρας της ήταν εκείνος που χρόνια περίμενε και ονειρευόταν. Κι ας ήταν τέρας.
Πέρασε καιρός και η Ψυχή άρχισε να νιώθει νοσταλγία για τους δικούς της. Ζήτησε από τον άντρα της να της επιτρέψει να δεχτεί τις δυο της αδελφές για να τους δείξει πόσο ευτυχισμένη ήταν. Εκείνος απλά την προειδοποίησε για τον κίνδυνο που έκρυβε κάτι τέτοιο. Αλλά δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί πολύ στα δάκρυα της και υπέκυψε. Την έβαλε να του υποσχεθεί πως, ό,τι κι αν γινόταν, δεν θα επιχειρούσε ποτέ να τον δει. Έτσι, ο Ζέφυρος έφερε στο παλάτι τις δύο αδελφές της Ψυχής. Η χαρά για την ευτυχία της δεν άργησε να μετατραπεί σε ζήλια• κι όταν έμαθαν ότι δεν είχε δει ποτέ τον άντρα της, βρήκαν τον τρόπο να καταστρέψουν αυτήν την ευτυχία. Της θύμισαν τον χρησμό και την έπεισαν ότι το αποκρουστικό τέρας δεν θ’ αργούσε να την σκοτώσει: «Σκότωσέ τον πρώτη εσύ• πάρε αυτό το μαχαίρι κι όταν κοιμηθεί κάρφωσέ το στην καρδιά του».
Έφυγαν. Εκείνη πάλευε με τους φόβους της και με την αίσθηση ότι δεν μπορεί να ήταν αληθινά τα λόγια τους. Ξεχνώντας τις προειδοποιήσεις του και τις υποσχέσεις της, περίμενε ν’ αποκοιμηθεί. Ύστερα πήρε ένα λυχνάρι και το μαχαίρι και έσκυψε από πάνω του, αποφασισμένη να τον σκοτώσει. Αντί όμως για το αποκρουστικό τέρας είδε τον ομορφότερο από τους θεούς. Το μαχαίρι της έπεσε από τα χέρια και μια σταγόνα καυτό λάδι από το λυχνάρι πέφτει πάνω στο θεό και τον ξυπνάει και χωρίς να πει λέξη πέταξε έξω από το παράθυρο. Φεύγοντας της λέει «Έτσι λοιπόν ανταποδίδεις την αγάπη μου; Η μοναδική σου τιμωρία είναι ότι ποτέ πια δεν θα με ξαναδείς: η αγάπη δεν μπορεί να ζήσει με την καχυποψία». Κι έφυγε.
Τα παρακάλια και το κλάμα της Ψυχής δεν τον λύγισαν. Το παλάτι και η ανθισμένη κοιλάδα εξαφανίστηκαν και η Ψυχή απόμεινε μόνη της σ’ έναν έρημο τόπο.
Τον είχε προδώσει. Τα είχε χάσει όλα. Μία ζωή χωρίς τον Έρωτα όμως δεν μπορούσε να ζήσει. Γύρισε όλον τον κόσμο αναζητώντας τον. Μέρες και νύχτες περπατούσε , το σώμα της γέμισε πληγές• αλλά δεν την ένοιαζε. Ήθελε μόνο να τον βρει, να τη συγχωρέσει, κι αν όχι, να της χάριζε τουλάχιστον τον θάνατο. Κάποτε έφτασε σ’ έναν ναό της θεάς Δήμητρας και σκέφτηκε ότι ίσως εκεί να έβρισκε τον αγαπημένο της. Η θεά συγκινήθηκε από τις προσευχές της δύστυχης κοπέλας και τη συμβούλεψε να πάει στην Αφροδίτη να ζητήσει συγχώρεση .
Η Ψυχή ακολούθησε τη συμβουλή. Η Αφροδίτη τη δέχτηκε αλλά μιλώντάς της με περιφρόνηση της είπε πως αν θέλει να κερδίσει τον Έρωτα θα πρέπει να περάσει αρκετές δοκιμασίες. Την οδήγησε σε μια αποθήκη και τη διέταξε να ξεχωρίσει ένα τεράστιο σωρό από σπόρους μέχρι το βράδυ. Η Ψυχή άρχισε να κλαίει με απόγνωση. Τα μυρμήγκια την άκουσαν, τη λυπήθηκαν και πριν βραδιάσει, η διαταγή της Αφροδίτης είχε εκτελεστεί.
Η δεύτερη δοκιμασία δεν ήταν λιγότερο δύσκολη. Η θεά έδειξε στην Ψυχή τις όχθες ενός ποταμού όπου έβοσκαν χρυσόμαλλα πρόβατα. Ήθελε λίγο από το πολύτιμο μαλλί τους. Τα καλάμια της ψιθυρίζουν πως αφού πιουν τα πρόβατα νερό θα μπορούσε έπειτα να μαζέψει το μαλλί που θ’ απέμενε στα κλαδιά των γύρω θάμνων.
Όμως ούτε το χρυσό μαλλί ήταν αρκετό για να κατευνάσει τη μανία της Αφροδίτης. Δίνει στην Ψυχή ένα άδειο κουτί και τη διατάζει να πάει στον Άδη, στην Περσεφόνη και να της πει: «Η κυρά μου, η Αφροδίτη, σε παρακαλεί να της στείλεις λίγη από την ομορφιά σου, επειδή φροντίζοντας τον πληγωμένο γιο της έχασε ένα μέρος από τη δική της».
Απελπισμένη πια η Ψυχή κίνησε για τον κόσμο του Ερέβους. Και πάλι, μια φωνή την καθοδήγησε πώς θα βρει το δρόμο για το βασίλειο του Πλούτωνα και πώς θα περάσει με ασφάλεια από τον Κέρβερο• και τη συμβούλεψε να μην ανοίξει για κανένα λόγο το κουτί που θα της έδινε η Περσεφόνη.
Η αρχόντισσα του Κάτω Κόσμου δεν αρνήθηκε το αίτημα της Αφροδίτης, κι έτσι η Ψυχή πέρασε κι αυτήν τη δοκιμασία. Καθώς επέστρεφε όμως ξέχασε την τελευταία συμβουλή και άνοιξε το κουτί για να πάρει λίγη από την ομορφιά της θεάς ώστε να μην εμφανιστεί άσχημη μπροστά στον αγαπημένο της Έρωτα.
Το κουτί ήταν άδειο – ή τουλάχιστον η Ψυχή δεν είδε τίποτα. Αμέσως όμως πέφτει στα μισά του δρόμου, βυθισμένη σ’ έναν περίεργο ύπνο. Η Περσεφόνη είχε βάλει μέσα στο κουτί τον Ύπνο της Στυγός.
Όλον αυτόν τον καιρό, ο Έρωτας ήταν στο παλάτι της μητέρας του μέχρι να επουλωθεί πληγή του. Τη στιγμή που η Ψυχή υπέκυπτε στην περιέργειά της, εκείνος είχε πια ανακτήσει τις δυνάμεις του. Βρίσκοντας ένα παράθυρο μισάνοιχτο, πέταξε έξω για να βρει την αγαπημένη του, αφού του ήταν αδύνατο να μείνει μακριά της. Την είδε πεσμένη στο χώμα και την άγγιξε με την άκρη του αργυρού του βέλους: «Για άλλη μια φορά σε νίκησε η περιέργειά σου» της είπε• «ωστόσο, κάνε ό, τι είπε η μητέρα μου και θα φροντίσω εγώ τα υπόλοιπα».
Πράγματι, η Ψυχή παρέδωσε το κουτί στην Αφροδίτη ενώ ο Έρωτας πήγε στον Δία και ζήτησε τη μεσολάβησή του. Ο Ερμής έφερε την Ψυχή στον Όλυμπο, ενώπιον των θεών και της προσέφερε ένα ποτήρι αμβροσία, λέγοντας: «Πιες το, Ψυχή, και θα γίνεις αθάνατη• ο Έρωτας ποτέ δεν θα φύγει από σένα και οι γάμοι σας θα είναι αιώνιοι».
Έτσι μετά από λάθη και δοκιμασίες η Ψυχή ενώθηκε για πάντα με τον Έρωτα κερδίζοντας το δώρο της αθανασίας. Έζησαν για πάντα μαζί κι έκαναν μια κόρη, την Ηδονή.

(μύθος που λένε ότι κατάγεται από την πλατωνική φιλοσοφία της αρχαίας ελληνικής εποχής.θεωρείται αρχέτυπος μυθος και τον βρίσκουμε στις μυθολογίες σχεδόν όλων των λαών.)

Life is ours, we live it our way ..






NOTHING ELSE MATTERS


So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters


Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say
and nothing else matters


Trust I seek and I find in you
Every day for us something new
Open mind for a different view
and nothing else matters


never cared for what they do
never cared for what they know
but I know


So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
and nothing else matters


never cared for what they do
never cared for what they know
but I know


Never opened myself this way
Life is ours, we live it our way
All these words I don't just say


Trust I seek and I find in you
Every day for us, something new
Open mind for a different view
and nothing else matters


never cared for what they say
never cared for games they play
never cared for what they do
never cared for what they know
and I know


So close, no matter how far
Couldn't be much more from the heart
Forever trusting who we are
No, nothing else matters

METALLICA

4/9/09

μ' εχεις μαγεψει
















.....με παρεα......

μ' εχει μαγεψει





...μονη της....




3/9/09

12 ΤΑ ΟΧΙ















υπαρχει μονο ενος ειδους ερωτας?ή μηπως υπαρχουν πολλα διαφορετικα ειδη ερωτα?το κοινο που εχουν, νομιζω, ειναι οτι ερχονται απο εκει που δεν το περιμενεις,αναπαντεχα....σαν αστραπη σκανε και μετα ακους και τη βροντη.ή το αντιθετο?

οχι οτι εχει και ιδιαιτερη σημασια.............









Στίχοι-Μουσική :Λουδοβίκος των Ανωγείων
Ερμηνεία: Λιζέτα Καλημέρη

2/9/09

ΦΥΣΑ....


Να μας πάρεις μακριά
να μας πας στα πέρα μέρη
φύσα θάλασσα πλατιά
φύσα αγέρι φύσα αγέρι




Απόσπασμα από την εκπομπή "Πρόβα" με τη Λιλάντα Λικιαρδοπούλου,το 1987,όπου ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ερμηνεύει το τραγούδι "Θαλασσογραφία" του Δ.Σαββόπουλου.



1/9/09

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ





Fiera είναι όνομα και σημαίνει περηφάνια, στη γλώσσα Esperanto (μίξη όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών).

Fiera - Active Member